فرش دستباف ایرانی همواره یکی از شاخصترین نمادهای هویت فرهنگی و هنری کشور بوده است؛ هنری که از دل تاریخ برآمده و امروز نیز به عنوان یک پشتوانه اقتصادی قابل اتکا شناخته میشود.
کاهش صادرات فرش از نیممیلیارد دلار به ارقام ناچیز، تنها یک ناکامی تجاری نیست؛ بلکه به نوعی نشاندهنده یک «ورشکستگی ملی» در حفظ میراثی است که ایران را به جهانیان معرفی کرده است. در حالی که صادرکنندگان ما به دلیل پیچیدگیهای اداری و «پیمانسپاری ارزی» با مشکلات جدی مواجه هستند، رقبای هوشمند با کپیبرداری از طرحهای فرش تبریز و اصفهان، بازارهای جهانی را به تسخیر خود درآوردهاند. این وضعیت، داستانی از تکنولوژی هند است که به نوعی بر غیرت سنتی ما غلبه کرده است.
